Ksenofanes
Sam o sobie opowiada, że siedemdziesiąt pięć lat przeżył jako wędrowiec w Italii południowej, osiadł w Elei i założył tam szkołę filozoficzną. Zachowały się fragmenty utworów poetyckich i prawdopodobnie były to poematy dydaktyczne. Myśli tego filozofa skupiają się przede wszystkim wokół zagadnień teorii poznania i bóstwa. Był pierwszym, który zrywa z powszechnie przyjętą religią politeistyczną, odrzuca zabobony i wiarę w cuda, podobnie jak wędrówkę dusz. Ksenofanes prezentuje stanowisko monoteistyczne, jego bóg jest abstrakcyjny: jest bogiem największym wśród bogów i ludzi, w żaden sposób niepodobny śmiertelnikom, ani duchem, ani ciałem. Teologia myśliciela da się umieścić w siedmiu dogmatach: Jest tylko jeden bóg. Bóg ma ciało, ale nie jest ono ciałem ludzkim. Bóg nie musi się poruszać . Kieruje światem jedynie siłą swojej myśli i woli. Jest to możliwe jedynie dzięki temu, że jego postrzeganie i myślenie są doskonałe. Twierdził, że świat nie jest wytworem boga oderwanym od niego, osobnym - boska siła tkwi w świecie. Bóg tworzy świat -kosmos jest Bogiem. Bóg jest wszędzie, nie jest siłą zewnętrzną. Ksenofanes twierdził, że człowiek nie jest w stanie dojść do prawdy bez pomocy bogów.