Parmenides
O Parmenidesie i o jego życiu podobnie jak u Anaksymenesa nie wiemy zupełnie nic. Niektórzy filozofowie z jego nauk wnioskują, że był on uczniem Ksenofantesa . Wiemy jedynie, że większą część życia spędził w greckiej kolonii Elea. Urodził się około 515/510 p.n.e. a zmarł po 450 p.n.e. W Elei założył on szkołę filozoficzną. Zachowały się fragmenty dzieł " O naturze" w, którym przedstawia on podróż z ciemności do krainy światła, prawdy i wiedzy . Parmenides zajmował się przede wszystkim bytem, zapoczątkował naukę o metafizyce, w przeciwieństwie do milezyjczyków nie ufa on zmysłom, ufa jedynie rozumowi. Po raz pierwszy rozum i zmysły stanęły naprzeciw siebie. Podstawowym hasłem programowym Parmenidesa jest zdanie "[ ] byt jest, a niebytu nie ma". Z tego możemy wywnioskować, że istnieje tylko byt, który nie ma początku ani też się nie kończy. Byt jest tylko jeden jednolity, wieczny, ciągły i niepodzielny. Według tego filozofa nie istnieją zmiany byt jest jeden, stały i nieruchomy. Nic czyli próżnia nie istnieje, byt jest doskonały dlatego też jest kulą ponieważ jej kształt jest doskonały. Parmenides sądził, że zmysły nas kłamią - nie powinniśmy im ufać, zatem świat, który widzimy nie jest światem prawdziwym chociaż nie możemy znać żadnego innego, ponieważ jest tylko jeden byt. Tak więc to co nazywamy rzeczywistością jest jedynie oszustwem. Parmenides swoimi rozważaniami ontologicznymi zamyka epokę jońskiej szkoły filozofów przyrody i tworzy podstawy filozofii metafizycznej.